The Turin Horse

Twee goede redenen om ‘The Turin Horse’ (2011) eens te vertonen: het is een passend saluut aan de in januari overleden Béla Tarr, én de film werd geselecteerd door onze FilmVriend van het jaar, die in 2025 maar liefst 170 keer ons filmhuis bezocht – dan mag je van heel wat filmkennis uitgaan!

Over ‘The Turin Horse’
Zes dagen uit het leven van een boer in een houten huis op een winderige vlakte, dat is wat de kijker te zien krijgt in het in dertig shots opgenomen ‘The Turin Horse’. In die zes dagen leggen de palinka-stoker Ohlsdorfer, diens zwijgzame dochter en het paard op stal de weg af naar de ondergang. Vader en dochter verrichten hun dagelijkse taken, eten een aardappel, zwijgen en luisteren naar de storm. Een man die palinka wil kopen steekt een monoloog af over God die schuldig is aan zijn eigen dood. De waterput valt droog. Het paard eet noch drinkt, de spaarzaam verlichte dagen worden donkerder en donkerder. De dochter leest een tekst voor waarin de Bijbel de maat wordt genomen. Het licht dooft. De laatste aardappel blijft ongekookt.

Voor zijn monumentale vertelling over wat we misschien moeten duiden als het einde der tijden, nam regisseur Tarr de beroemde anekdote over Nietzsche en het paard in Turijn als uitgangspunt.

Béla Tarr (1955 – 2026)
Béla Tarr was de meester van het betoverende lange shot, de meester van de prachtig in beeld gebrachte, zwaarmoedige films over de condition humaine. Hij wordt wereldwijd beschouwd als de meest invloedrijke filmauteur van de afgelopen dertig jaar. Tarr (Hongarije, 1955) brak internationaal door met ‘Damnation’ (1988) en breidde zijn roem en aanzien uit met zijn ruim zeven uur durende magnum opus ‘Sátántangó’ (1994). Zijn films zijn op te vatten als commentaar op de kwetsbaarheid van de menselijke beschaving. Zijn grootse, aardse films tonen de mens in de uitzichtloosheid van zijn bestaan. Toch is er soms een glimp van verlossing, als de drank vloeit, een orkestje speelt en de barbezoekers zich verliezen in een dronken dans.