Hester aan het woord
Beste vrienden van Slieker,
Ik hoop dat deze nieuwsbrief jullie bereikt terwijl jullie genieten van een rustig moment, misschien met een kopje koffie in de hand en een film startklaar op televisie. Het is een genoegen om mijn eerste ervaringen als directeur bij het Stichting Centrum voor Film in Friesland met jullie in deze nieuwsbrief met jullie te delen.
Mijn avontuur hier voelt als een prikkelende arthouse film, waarin de diepere betekenis van elke scène langzaam onthuld wordt. En net als de hoofdpersoon in zo’n film, begin ik me steeds meer op mijn gemak te voelen in deze bijzondere wereld.
Om recht te doen aan de filmische context zal ik aan de hand van een aantal filmcitaten van films die mij hebben gevormd kort een aantal inzichten delen.
Een citaat uit “The Godfather” uit 1972 komt als eerste bij me op: “I’m gonna make him an offer he can’t refuse.” Hoewel ik geen maffiabaas ben, voel ik me hier bij Slieker net zo vastbesloten om iets moois te creëren voor onze bezoekers. Een aanbod wat je niet kunt weigeren en wel naar toe moet omdat het te aantrekkelijk is om te laten gaan. De afgelopen maanden heb ik me verdiept in alle facetten van de voorkomende werkzaamheden en ervaren dat vrijwilligers en medewerkers met veel gedrevenheid en plezier elke dag weer een mooi aanbod voor het publiek weten neer te zetten.
En ook voortdurend bezig zijn met het beoordelen van een grote hoeveelheid aangeboden films om een zo breed en divers programma aan te bieden waardoor je elke keer in een andere wereld kunt stappen als filmreiziger. Een voorbeeld van die gedrevenheid om een interessant programma aan te bieden is te vinden in de wijze waarop Harmen jongleert met het tevreden houden van zijn pasgeboren zoon en de knoppen van de afstandsbediening om de zoveelste film die week te beoordelen.
Filmpje 'The Slieker Dispatch'
Harmen schittert als ‘De Programmeur’ in het filmpje wat Tom en Roel Jetze maakten ter promotie van de nieuwste Wes Anderson film ‘Asteroid City’. Zo kun je een beetje zien wat het werk van een programmeur inhoudt.
Tarzan vond zijn weg in het oerwoud in de film Tarzan the Apeman uit 1932 met Johnny Weismuller. En net als Tarzan ontdek ik hier steeds meer de jungle met een rijke diversiteit aan films en verhalen die Slieker te bieden heeft. Het is als een reis door een cinematografisch woud, vol verrassingen en ontdekkingen. Er is veel ‘jungle’ kennis aanwezig bij het team. En nu de tegenslagen met lockdowns achter ons liggen, is er veel enthousiasme om nieuwe activiteiten te organiseren en de kennis die er is nog meer in te zetten om met het publiek te delen. Voorbeelden hiervan waren al te zien bij de inleidingen verzorgd door Roel Jetze en Frank. De een heeft zijn kennis over regisseur Wes Anderson gedeeld (wat inmiddels ook opgepikt wordt door landelijke media) en de ander zijn kennis van Japan en Aziatische films toegelicht. Dit draagt wezenlijk bij aan een andere, en in mijn optiek, rijkere filmervaring.
Op het gebied van educatie wordt door Loes en Frank hard gewerkt aan het aanbieden van kennis over films en het discussiëren met jongeren over maatschappelijk relevante thema’s aan de hand van filmbeelden. Een taak die in een zaal vol puberende jongeren bewondering verdient.
In de woorden van “Raise the Red Lantern” uit 1991: “Every family has its rituals.” Ook bij Slieker hebben we onze eigen rituelen, bij Slieker is dit te vinden in het elke dag samen lunchen, samen grappen maken en boven alles samen hard werken. Deze cultuur wordt ook gedeeld door Marinda in de wijze waarop ze met de vrijwilligers samenwerkt waarbij haar eigen kooktalenten en droge humor de boventoon voeren.
De ‘Slieker’ cultuur is daarbij ook te zien in de promo’s die sinds kort gemaakt worden om bijzondere films aan te kondigen. Collega Tom die transformeert van Oppenheimer naar Barbie laat duidelijk zien hoe flexibel de geesten van het team zijn.
Tot slot een statement uit een serie die inmiddels wellicht een cultstatus heeft en het technische werk van Stan typeert; ‘I love it when a plan comes together’. Onder zijn leiding zijn afgelopen week nieuwe projectoren geplaatst om de bezoekers niet alleen een mooi inhoudelijk aanbod te kunnen doen, maar ook op kwalitatief hoogwaardig niveau. Een klus die technisch inzicht en stalen zenuwen vereist.
Dank jullie wel voor jullie steun aan Slieker.
En laten we niet vergeten dat arthouse films ons vaak verrassen met onverwachte wendingen. Zo voel ik me hier ook. Zoals Sailor in “Wild at Heart” uit 1990 zei: “This whole world’s wild at heart and weird on top.” Ik ben blij verrast door het warme welkom van het team en de betrokkenheid van jullie vrienden. Ik kijk ernaar uit om samen met jullie de wereld van arthouse cinema verder te verkennen, met humor, de schouders eronder en een vleugje klassieke filmwijsheden.
Met vriendelijke groet,
Hester Terpstra