Slieker Saluut: Un homme et une femme

Frankrijk, 1966, 102'
Regie : Claude Lelouch
Acteurs : Anouk Aimée, Jean-Louis Trintignant, Pierre Barouh

Een autocoureur en een scriptgirl ontmoeten elkaar wanneer ze hun kinderen op kostschool bezoeken. En dat is het begin van een voorzichtig opgebouwde liefdesrelatie tussen twee door het leven getekende mensen.

Jean-louis Trintignant 1930 – 2022
Toen Jean-Louis Trintignant in 1950 in het theater ging solliciteren, werd hij overal weggewuifd. Dat is nu amper te geloven: Trintignant werd in de jaren 60 een van de uithangborden van de Franse en Italiaanse cinema, zowel de populaire komedies als actiefilms, en een boegbeeld van de nieuwe generatie filmmakers. Misschien pleitte zijn afkomst tegen de ex-rechtenstudent die had besloten theater-acteur te worden. Trintignant kwam uit een gegoed milieu, zijn vader was industrieel. Zijn oom was de formule 1-coureur Maurice Trintignant, die overwinningen boekte in Le Mans en Monaco. Een andere oom was racecoureur voor Bugatti. Toen Claude Lelouch Jean-Louis castte als rijder in ‘Un homme et une femme’ (1966) reed Jean-Louis zelf alle racescènes. Ook buiten de film racete hij: in 1987 werd hij zevende in de 24 uren van Spa-Francorchamps.

Idool
Un homme et une femme maakte van Trintignant een ster. Tien jaar eerder was hij al doorgebroken met ‘Et Dieu… créa la femme’ van Roger Vadim, maar dat was toch vooral het vehikel van Brigitte Bardot. Met wie Trintignant trouwens een affaire zou hebben gehad tijdens de opnamen. Om uit de boulevardbladen te blijven, ging Trintignant nog liever zijn drie jaar legerdienst doen – zelfs al bracht hem dat naar Algerije, dat toen in een onafhankelijkheidsoorlog met Frankrijk was verwikkeld.

De grimmige herinneringen aan Algerije stonden haaks op zijn imago. Trintignant werd een idool die alle leading ladies van de sixties in zijn armen kreeg, of het nu Anouk Aimée was, zijn tegenspeelster uit Un homme et une femme, Stefania Sandrelli of Marie-France Pisier. Hij werkte non-stop, en draaide evengoed een goedkope, sexy thriller met Tinto Brass als ‘Col cuore in gola’ (1969) als de spaghettiwestern ‘Il grande silenzio’ (1968) van Sergio Corbucci.

Maar Trintignant zal vooral herinnerd worden voor de ongelooflijke reeks arthouseklassiekers waarin hij acteerde. Elke grote arthouseregisseur die een complex, ambigue personage in de aanbieding had, wist hem te vinden: Bernardo Bertolucci voor ‘Il conformista’ (1970), Costa-Gavras voor ‘Z’ en Eric Rohmer voor ‘Ma nuit chez Maud’ (beide 1969), Krzysztof Kieslowski voor ‘Trois couleurs: rouge’ (1994); François Truffaut voor ‘Vivement dimanche!’ (1984).

‘In films doen acteurs vaak te veel: ze willen de hele situatie uitleggen, terwijl die meestal duidelijk is’, zei hij in een interview. Maar weinig acteurs hadden de fijnbesnaardheid van Trintignant, die op vijftig manieren kon zwijgen – hoewel hij een van de herkenbaarste stemmen uit de cinema had.

Amour
In de jaren 90 keerde hij terug naar het theater, dat hij ‘een intelligentere’ kunstvorm vond dan film. De Oostenrijkse regisseur Michael Haneke lokte hem terug naar de filmset voor ‘Amour’, een film die in 2012 de Gouden Palm won in Cannes. Het was zonder meer Trintignants beste rol van deze eeuw, maar niet zijn laatste: in 2019 kwamen hij, Claude Lelouch en Anouk Aimée nog eens samen voor ‘Les plus belles années d’une vie’.

De Franse steracteur Jean-Louis Trintignant is op 91-jarige leeftijd overleden. Met het vertonen van ‘Un homme et une femme’ en ‘Amour’, brengt Slieker hem een welverdiend Saluut. ‘Amour‘ is volgende week in Slieker te zien!

Voorstellingen

za 2 juli 2022
19:45
Groene Zaal
zo 3 juli 2022
20:00
Roze Zaal
di 5 juli 2022
14:45
Blauwe Zaal
DELEN: